ياران  موافق  همه   از  دست   شدند

در پای  اجل  يکان  یکان پست شدند

بودیم  به  یک شراب  در مجلس عمر

یک  دور ز  ما  پیشترَک مست  شدند

آدم (ع) تا بهنگام غروب آفتاب همچنان دستش رو به آسمان بلند بود و با تضرع اشك مي ريخت، وقتيكه آفتاب غروب كرد همراه جبرئيل روانه مشعر شد، و شب را در آنجا گذراند. و صبحگاهان در مشعر بپاخاست و در آنجا نيز با كلماتي به دعا پرداخت و به درگاه خداوند توبه کرد.
اي خداي عرفه، اي خداي حسين(ع)
مي دانم که من آنقدر گناهکارم که اگر آدم يکبار با خوردن ميوه ممنوعه از جوارت سقوط کرد، من بارها ميوه ممنوعه خورده ام و بارها تا قعر جدايي از تو سقوط کرده ام اما خداي من، خداي مهربان من، چون مادرم زائر کوي حسين نيستم تا کنار مولا منزل گزينم و شفاعت او مهر ورودم به آستانت باشد. من نمى‏دانم امروز، روزي که تو خود فرمودي صدايت کنيم متوسل به کدام فرشته ملکوتي ات شوم. مي دانم که لياقت پيامبر اکرم(ص) را ندارم چون سراسر زندگيم فقط نام مسلماني را به يدک کشيدم و نبودم آنچه که پيامبر اکرم(ص) آن را مسلماني معرفي کرد. مي دانم که لياقت مولا امام علي(ع) را ندارم چون روزگارم را فقط با لقب شيعه سپري کردم و نشدم آن شيعه اي که مولا به خاطرش در سجود به آستان تو پر کشيد. مي دانم که لياقت خانم فاطمه زهرا(س) را ندارم چون لحظه لحظه زندگيم به هر کجا پاي گذاشتم جز به کوچه هاي نامردي مدينه و نفهميدم که آتش کينه ام الفساد عايشه لعنه عليه منزل کدام بانوي بهشتي را سوزاند. مي دانم که لياقت آقا امام حسن(ع) را ندارم چون دقايق زندگيم آنقدر آکنده از خوشي هاي پوچ بود که درک نکردم غريبي بقيع از گريه هاي کودکي است که دستان بسته پدر و سيلي خوردن مادر را ديده است. مي دانم که لياقت مولا امام حسين(ع) را ندارم چون با ذهن کودکانه ام به باقي بودن فکر کرده ام و هيچگاه معني فناي في الله را که ثارالله تنها تک سوار کهکشان آن است نفهميده ام. مي دانم که لياقت آقا امام سجاد(ع) را ندارم چون هيچگاه معني لذت هم نشيني با تو را متوجه نشدم تا بفهمم که سجاد(ع) صحيفه اي به بلنداي عشق فقط و فقط براي مناجات و هم نشيني با تو نگاشته است. مي دانم که لياقت آقا امام محمد باقر(ع) را ندارم چون نفهميدم که چشمان کودکي پنجساله چگونه مصائب کربلا را ديد و رمز محزوني بقيع و معني ده سال عزاداري در منا چيست. مي دانم که لياقات آقا امام صادق(ع) را ندارم چون همواره در پي تحصيل همه چيز بودم جز علم صادق و جز علم نبوي. من که شيعه بودن را به اسم يدک مي کشم چگونه مي توانم شيعه مذهب جعفري باشم. مي دانم که لياقت آقا امام موسي کاظم(ع) را ندارم چون تا به ياد مي آورم هيچگاه نتوانستم به خشمم مسلط شوم و کاظم الغيظ باشم. هيچ گاه معني دريايي در کوزه را نفهميدم که بدانم چگونه مولاي صبر در زندانها با تو خلوت مي کرد. مي دانم که لياقت سلطان کشورم آقا امام رضا(ع) را ندارم چون هر بار که راهي کويش شدم عاري از معرفت رضوي بود و من فقط چشم دوختم به کبوتران رها از دنيا و صداي نقاره و سقاخانه و درک نکردم که روزي از رزق و برکت کدام پادشاه مي خورم. مي دانم که لياقت آقا امام جواد(ع) را ندارم چون جوانيم را نذر همه چيز کردم جز امام جوانم. معني بخشش را نفهميدم چون هميشه در پليدي خساست گير افتادم. مي دانم که لياقت آقا امام هادي(ع) را ندارم چون من سالهاست که گمشده در بيراه هاي حيراني و ظلمتم و از معني هدايت چيزي نمي دانم. من لياقت آقا امام حسن عسگري(ع) را ندارم چون معني رافت و بزرگي را از هيچ کجا نياموختم. من نفهميدم که پدر امام زنده بر زندگيم نظارت مي کند. و حالا با همه گريه ها و اشک ها و ضجه هايم فرياد مي زنم که خداي من، خداي مهربان من، من لياقت مولا آقا امام زمان(عج) را ندارم. چون، چون من، اينقدر بي شرم شده ام که در حضور آقا دست به هر گناهي مي زنم. من انتظار هر بازيچه اي را مي کشم جز انتظار منتظر را. هر اسمي دارم جز منتظر واقعي. جمعه هايم هميشه پر است از دلتنگي اما بدون اينکه بفهمم دلم بايد براي چه کسي هميشه تنگ باشد. اما خداي من، خداي مهربان من، هر چه هست من امروز مي خواهم چون فرشتگان آستانت زائر كوى حسين شوم. من امروز مى‏خواهم با زمزمه‏هاى حسينى در صحراى عرفات، محرم درگاه تو شوم، من امروز مي خواهم زير باران عرفه غسلي از عشق کنم و راهي آستانت شوم. خداي من سالهاست که از پس همه بديهايم تو را شناخته ام. تو هماني که كاروان را براى نجات يوسف فرود آوردي تا از چاه به جاه رسانى‏اش و از بندگى به سلطنت. تو هماني هستي که چشم سپيد يعقوب را به ديدار يوسف روشن كردى. تو هماني هستي که ياور ايوب بودي و بلا و رنج و سختى را از او دور كردى. تو هماني هستي که آتش را بر ابراهيم گلستان کردي و دستان ابراهيم را از ذبح اسماعيل نگاه داشتى، تا وعده‏ات تحقق يابد. تو هماني هستي که اجابت كننده دعاى زكريا بودي. تو هماني هستي که در نااميدي آفريننده ي يحيى شدي. تو هماني هستي که حامى يونس شدي و او را از شکم ماهي نجات دادي. من تو را مى‏شناسم. تو هماني هستي که به امر خود، دريا را براى بنى‏اسرائيل شكافتى و فرعون و لشكرش را در گرداب قهر خويش غرق نمودي تا موسي طور نشين تو باشد. تو هماني هستي که معجزه کردي و مريم مقدس را فرزندي پاک بخشيدي تا در گهواره سخن بگويد و شهادت به يگانگي تو دهد. تو هماني هستي که عيسي(ع) به امر تو شفا بر بيمار مي داد. تو هماني هستي که رسول اکرم محمد(ص) را از سلاله اسماعيل آفريدي تا تنها رحمت کننده باشد بر امت تا از ذريه پاک او منجي ظهور کند.
اي خداي عرفه، اي خداي حسين(ع)
من اكنون زير باران عرفه، با زمزمه‏هاى بهترين آفريده ات مي خواهم با تو سخن بگويم. مي خواهم تو را زمزمه مى‏كنم. مي خواهم با سخنان حسين(ع) كه تو را با واژه‏هاى آسمانى مى‏خواند، اشک بريزم. و اين همان آغاز كربلايى ‏شدن است …
مهربانا! خطاهايم بزرگ شد و رسوايم نكردى. گناهانم را ديدى و پوشاندى .اى لطيف! خرد بودم و ضعيف، روزى‏ام دادى و نگاهم داشتى. بزرگ شدم! هنوز نمى‏توانم نعمات تو را شماره كنم. اى كه بى‏منت عطا مى‏كنى؛ آن ‏گونه كه من در آيينه دلم لطف و احسان تو را مى‏بينم و تو در آيينه كردار من جرم و عصيان را. با اين‏ همه گنهكارى راهنمايم شدى به سوى ايمان. هر چند هنوز در شكر اين همه احسان ناتوان بودم، بيمار شدم، خواندمت؛ درمان كردى. عريان بودم، پوشاندى‏ام. گرسنه بودم، سيرم كردى. تشنه بودم، از تو سيراب شدم. ذليل بودم، عزيزم كردى. غريب بودم، آشنايم نمودي. مسكين بودم، توانگرم ساختى. و خود كريمانه، احسان آغاز نمودى. پس به راستى كه حمد و سپاس براى توست! اى خداى بى‏همتا! لب‏هايم اكنون با طراوت دعا ترنم گرفته‏اند. چشمانم در بارش توبه، امان از دست داده‏اند. و من امروز با مولاي عرفه با تو سخن مي گويم. خداي من، خداي مهربان من، به حق مولا توبه مرا بپذير…

فهرست اصلی

نوشته های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها

امکانات